viernes, 17 de mayo de 2013

"Se vende"



Hai uns meses lin nun xornal, que Galicia era una das comunidades que máis carteis de "Se vende" ten, en especial no rural. De feito xa hai xornais e periodistas que a denominan "un gran deserto verde" debido a que conta con arredor de 200.000 vivendas vacías e, unha das principais provincias na que máis se produce o abandono do rural e na provincia de Lugo.
A verdade é que isto é una gran pena xa que aínda que o rural non é o que era debido a que xa non aporta todos os beneficios que aportaba antes, segue a ser un lugar para descansar apartado do fume da cidade e en plena natureza con aire limpo. Si e verdade que o feito da perda demográfica é lóxico dado que nas zoas rurais non hai onde traballar nin en que, agás se tes una granxa, aínda que agora tampouco está a dar grandes beneficios debido a que non están pagando o leite como é debido.
Os abandonos son fundamentalmente de vivendas de labranza provocados, como xa dixemos, pola crise que está a atravesar a industria agropecuaria e debido tamén, na miña humilde opinión, a pésima xestión das compañías inmobiliarias da zoa.

Algunha destas aldeas son denominadas "aldeas fantasma" ou "museo de sombras" dado ó estado de abandono en que se encontran.
Eu, como persoa que leva vivindo no rural dende que era un bebé, considero que vivir no rural non está tan mal porque ademais de ser un lugar tranquilo e no que apenas hay nenos, permíteche relacionarte máis cos anciáns da aldea e aprender cousas e oficios novos que se deixaron de facer.

A noite de San Xoán

A noite de San Xoán, o 24 de xuño, é actualmente unha das festas máis ricas en lendas, supersticións e costumes que agocha a nosa cultura. Pretender sabe-la oríxe desta liturxia sería perderse nos estadios máis ancestrais da vida mesma. Quizáis poderíase remontar ás civilizacións prehistóricas e sobre todo dende que o home se decata do movemento de translación ó redor do sol que anualmente recorre o noso planeta. Dita observacián puido ser consolidada cando a humanidade logrou "domesticar" o lume.
Isto é o que se atopa na Internet cando se pon no buscador "a noite de San Xoán" pero en verdade, qué é a noite de San Xoán máis que unha noite para ir ata a praia, asar unhas sardiñas e tomar unas cervexas para pásalo ben? Acéndense nas cidades, vilas, aldeas e praias as tradicionais lumeiradas, arredor das cales canta a mocidade, baila e brinca por riba das chamas.
Pero non se poden olvidar nin as sardiñas que se comen todos os anos polo San Xoán e que se acompañan de viño nin tampouco os numerosos refráns que hai referentes a esta festa tradicional e que son numerosos dado que en cada lugar se di unha cousa diferente cando se salta a lumeirada. Agúns son os seguintes, entre os que se atopa o máis popular de todos:

- Salta lume de San Xoán, para que non me trabe, nin cadela nin can.
- Na noite de San Xoán, pasaralo ben, e o día seguinte, mal.
- A auga de San Xoán, tolle o viño e non da pan.
- Polo San Xoán, a sardiña pinga no pan.

O día do patrón

Por todos é sabido que Galicia é  una das comunidades autónomas onde máis festas se celebran e bueno, isto é lóxico dado que a maioría dos galegos somos uns festeiros de cuidado.
Para nós unha festa é un motivo de alegría xa que é un día no que te podes reunir coa familia que non ves ao mellor en todo o ano e máis é un día para ir a sesión vermut a tomarlle algo cos compañeiros para pasalo ben. Eu recordo que nalgunhas casas se xuntaban vinte e trinta persoas e noutras ata 60 dependendo do número de fillos que tiveran noutros tempos.
 Aquí en Galicia a festa parroquial é coñecida como "O día do patrón" e habitualmente dura todo o fin de semana dende a tarde - noite do venres, as vísperas, ata ben entrada a noite do domingo. Son días de festa e de risas cos amigos e coa familia e todos os veciños ansían que chegue o día do patrón para irlle botar unas piezas ó campo da festa. Todo é moi bonito e divertido pero, hoxe en día a realidade é outra;  aló atrás quedaron esas grandes festas onde se reunían moito máis que os veciños da parroquia onde se facía a festa, esas festas nas que cando chegabas ao campo da festa non había onde poñerse coa cantidade de xente  que alí había...QUÉ TEMPOS AQUELES! Pero agora non sei se pola crise, polo descenso de poboación ou polo pouco interese que mostran os poucos veciños do lugar esas grandes festas quedaron reducidas a unha sinxela e cativa festa na que apenas hai xente na sesión vermut ou á noite no campo da festa. Istó e un pouco triste xa que unha tradición tan antiga non debería de perderse por nada do mundo dado que é algo que lles da vida ás parroquias e ós municipios.



jueves, 16 de mayo de 2013

O "Barallete" ou o que é o mesmo: O afiador

Por aquí por estes lares sempre escoitei falar do afiador e, dende que era pequena e ía á Feira de Moeche, alí estaba él coa súa bicicleta e coa súa moa de afiar para afiarlles os coitelos, as gadañas, as fouces...a todos aqueles que estaban a esperar con ansia á feira para afiar outros utensilios. Eu recordo que era un vello (sen utilizar o ton despectivo) pequeno e que levaba sempre posto un chaleco verde por riba dunha camisa marrón toda esfiañada e una gorra negra acompañada dun pitillo na beira da boca, sempre a medio acabar.

María Soliña

Eu sempre lle escoitei aos meus avós e avoas, e incluso a algún visavó que teño, falar dunha historia dunha tal María Soliña; pero a verdade e que nunca lle puxen atención porque me parecía que todo era una invención deles para terme entretida. Eles contábanme que hai moitos anos vivía unha muller nunha cova que había no medio duns toxos aló no Cotoagudo (que é o coto máis alto dos arredores e que está preto destes lares), que facía maxia coas aves e cos animais pequenos que por alí pasaban ou que se atopaban mortos e ademáis de facer maxia tamén se adicaba a convocar ás bruxas e ó demo durante as noites de lúa chea. Cada día contábanmo dunha maneira diferente pero sempre coincidía, ata o momento no que conseguiron que eu o crera e, dende entón, cando escoito o nome de María Soliña, un tremor percórreme todo o corpo e non podo evitar recordar aquela historia que a día de hoxe, sei que non é verdade.
Dita lenda viña a denominar a "caza de bruxas" que tiña como obxectivo primordial o de arrebatar a certas persoas os seus "dereitos de presentación" en capelas e freguesías. Como me recordei de dita lenda pois como boa investigadora que son, púxenme a investigar sobre a lenda de María Soliña e mira por onde, atopei o que durante as seguintes liñas conto.
Entre 1619 e 1628 numerosas mulleres de Cangas (Pontevedra) foron xulgadas polo Tribunal da Inquisición por suposta "bruxería". Hoxe en día sabemos que aquelas desgraciadas, que acabaron confesando atrocidades á forza de espantosos tormentos, foron en realidade víctimas dunha invención dos inquisidores.
María Soliña, posuidora de dereitos de presentación en Aldán e Moaña, entrou nos cárceres secretos da Inquisición no 1621 e alí foi torturada ata que confesou os supostos "crimes de bruxería" que cometera, chegando a afirmar a Inquisición, que esta muller posuía poderes demoníacos que podían causar moito mal.
Como toda lenda que se precie, a lenda de María Soliña viña sempre acompañada por una cantiga popular que dicía algo así como:

“polos camiños de Cangas
a voz do vento xemía
ai que soliña quedaches
María, María Soliña"
 
Esta cantiga parece indicarnos que as xentes a lembraron, maís que como maléfica e perniciosa bruxa, como unha pobre e desgraciadísima muller, reflexo de todo - los sufrimentos do pobo.
 
 
Fotograma da película A PAIXÓN DE MARÍA SOLIÑA

 
 
Adxunto vídeos do tráiler da película:
 
video video



miércoles, 15 de mayo de 2013

O lamento da Frouxeira

Aquí en Valdoviño hay una lagoa que se chama "Lagoa da Frouxeira" e, como me encanta descubrir segredos que ata o momento naide descubrira, púxenme a investigar o nome de "Frouxeira". Así de primeiras pois non me dicía moito pero bastou cunha boa enciclopedia, coa axuda de Wikipedia e con outras fontes de Internet para saber que o nome "Frouxeira" tiña una historia. A historia é a seguinte:

O castelo da Frouxeira foi un castelo senlleiro. Unha atalaia defensiva que era o berce e o corazón das propiedades daquel Pardo de Cela (O Mariscal) e que protagonizou directa ou indirectamente un dos momentos cruciais da nosa historia. Foi unha fortaleza mítica que sufriu a praga de asolamento imposta polos Soberanos Católicos e executada por Fernando de Acuña, na que tantos castelos do país foron derrubados. E foi a protagonista tamén dun dos lamentos máis célebres da nosa lírica: o choro polo seu dono e polo seu destino. 

            
                                   O Mariscal


Disque somos uns incultos...O demo!!

Qué me dis pequena! Qué somos uns incultos por falar galego? Ai si oh incultos nós...Érache boa, INCULTOS eles por non saber apreciar o idioma galego! Que falar falaremos galego pero non por iso somos menos listos nin nada porque o feito de falar galego non define como é una persoa e, é mais, falar galego é una verdadeira gozada xa que con seseo ou con gheada, non me digades que non vós resulta una ricura oír a un galego, falar galego.

Un concello, cinco parroquias...Moitas historias: Moeche

Algunha vez vos parastedes a pensar no que pasa ó voso arredor? Non verdade, nunca vos parastedes a pensar en todas as cousas boas e en todas as pequenas historias que ocorren no voso concello e que dalgunha maneira vos implican ou fan que vos sintades protagonistas delas? Pois isto non é así;  nalgúns lugares da comarca de Ferrol ós habitantes das parroquias ocórrenlles día a día numerosas historias que resultan ser anecdóticas pero que axudan a construir a pequena vida do lugar. Unha proba disto é o concello ó que eu pertenzo, Moeche; dito concello pertence á comarca de Ferrol, localizase no extremo norte da Provincia da Coruña e limita  polo leste co concello das Somozas, polo sur co concello de San Sadurniño, ó oeste cos concellos de  San Sadurniño e Valdoviño e polo norte co concello de Cerdido.
Ficheiro:Situacion Moeche.PNG
 
O comezo da historia modestina data da Idade do Bronce como así o demostran os restos atopados nuns xacementos en Santa Cruz de Moeche e no castro de Labacengos, castro que se atopa onde eu vivo. Posteriormente os romanos tamén deixaron as súas pegadas. Pero non é até o século VI cando aparecen os primeiros documentos escritos que nos falaban dunha das súas parroquias, Labacengos. Pénsase que o nome de Moeche provén dun cabaleiro coñecido como Modesto, antigo personaxe que viviu nestas terras por aqueles tempos nos que o municipio era coñecido como a Vila Modesti.
 
Na Idade Media teñen lugar dous acontecementos moi importantes para a historia de Moeche. O primeiro deles foi cando Henrique II cedeu o señorío no século XIV os lugares de Santa Cruz e de San Xurxo ao señor das Pontes, García Rodríguez de Valcárcel, pero o máis famoso aconteceu no ano 1431, coa Primeira Revolución Irmandiña, na que os Irmandiños subleváronse contra o caciquismo de Nuno Freire de Andrade, o Mao, e ó non atopalo no castelo, decidiron derrubalo.

Posteriormente no século XVI, tra-la derrota dos Irmandiños, o castelo de Moeche foi mandado reconstruír por Pedro Álvarez Osorio, Conde de Lemos, e utilizado como cárcere. Toda a historia do meu municipio céntrase neste monumento, a partir do cal comezou a desenvolverse a actual poboación.
 
Henrique de Trastámara.
 
Aquí en Moeche haiche de todo para visitar, dende un Castelo que se considera o mellor lugar para visitar cando se vén polas miñas terras ata a ermida de San Xiao de Osos que se localiza aló chegando a Cerdido preto do antigo camiño real polo que os meús vecinos ían cara a Santo Andrés de Teixido.

     Castelo de Moeche
 
  Indicador do Camiño de Santo Andrés

Moeche ten moitos lugares para visitar asique aquí vos espero...Buscádeme en Labacengos.

domingo, 3 de marzo de 2013




A contaminación das augas galegas fai de Galicia un lugar cheo de agochos donde se atopan milleiros de casos problemáticos, para que o seu tópico de Galicia bonita continúe sendo, incluso para os que agora os ignoran, por moitos anos máis.




jueves, 31 de enero de 2013

MARÍA CASTAÑA, ORGULLO DE REBELDÍA


En tempos de MariCastaña… así tiña escoitado eu este nome, nunha expresión tan famosa como no ano da pera… e co mesmo sentido ao dicila, referíndose a tempos moi lonxanos. Sen embargo, o nome de María Castaña resultou ter un significado máis aló do que eu pensaba, aínda que algunha vez xa me preguntara o por que de dicires isto e quen sería esa muller…
E na búsqueda dunha resposta, a verdade, pouca información atopei. A suficiente para ter polo menos unha idea de que María Castaña foi unha heroína galega e que liderou unha revolta na cidade de Lugo contra o poder eclesiástico. Esta muller fora unha rebelde da súa época.


A orixe das primeiras revoltas viñeron dadas polo feito de Fernando II de León que fixo que o señorío da cidade de Lugo pasara a mans da catedral da mesma.
A partir de entón, e máis tarde, o obispo Pedro López de Aguiar cobraba elevados impostos ao pobo polas terras, e cos cales estaban en total descontento os cidadáns, por iso, no ano 1386 prodúcese unha gran revolta, encabezada por María Castaña.
E que unha muller, en tempos tan antigos, radicara nunca decisión de tal importancia non estaba ben visto. Aínda a día de hoxe se teñen certas rarezas atribuídas ó feito de que unha muller impacte nun movemento certamente sobresaínte.

A repercusión que tivo esta muller na vida dos cidadáns, ata os de agora, parece que ninguén a mantivo nin a recoñece como tan agraciada que foi no momento.
Así pois, cando en Lugo pretenderon poñer o nome de María Castaña a unha das rúas da cidade, os cidadáns trala ignorancia de coñecer quen era ela, negáronse a aceptar dito nome.
Pero foi Isidoro Rodríguez Perez a quen lle corroeu a curiosidade deste feito e comezou a investigar sobre María Castaña. Da cal sacou información e tras comunicala ao público, os cidadáns de Lugo aceptaron o nome para unha das súas rúas. Isto non demostra nada verdadeiro respecto ao orgullo do pobo por María, xa que se a súa historia quedou no olvido, quizáis por outras razóns, pero máis seguro non quixo facerse ver que fora ela, unha muller, a heroína do pobo lugués. Quizáis por iso hai quen di que María é unha lenda, pero… crean en mito ou non… María Castaña é un símbolo da liberdade dos dereitos cidadáns e dun xeito ou outro a súa coraxe está marcada na historia. Por unha inxustiza impartida polas crenzas, pola política. Porque a ninguén deben obrigar a actuar dunha maneira e menos aínda se esta actuacón é inxusta aproveitada por un poder de engano e avaricionismo.

Presente na historia certo poder da igrexa e privilegios desta, a memoria de María Castaña está ahí para recordarnos que non temos que rebaixarnos ao seu servizo e por iso a igrexa debería ser e ser tratada como unha igual nos seus dereitos aos do pobo.




As mulleres que deron luz a unha Compostela gris.

Coralia e Maruxa Fandiño Ricard eran dúas irmás costureiras, fillas dun zapateiro e pertencentes a unha familia obreira compostelá de once irmáns. Tres deles eran destacados membros da CNT, sindicato anarquista, polo que tras o golpe de estado de 1936, un dos irmáns foi asasinado e os outros dous fuxiron. Elas mesmas, probablemente, eran militantes do mesmo sindicato.

Esta circunstancia someteu ás irmás Fandiño, terían pouco máis de vinte anos, a unha constante persecucción por parte dos falanxistas: paseos ata o Monte Pedroso, rexistros nocturnos, paseos espidas pola vía pública, violacións, torturas… Cando foron arrestados os dous irmáns escapados a mediados da década dos corenta cesou a persecucción mais o mal xa estaba feito; ambas mozas entolearan, perderon os clientes que tiñan como costureiras e tiveron que vivir da caridade dos veciños. 

Algúns deles, sen embargo, coidándose de que non se soubese, deixaban cartos nalgunhas tendas nas que elas mercaban para cubrir as súas necesidades máis elementais. A proba máis contundente do afecto dos santiagueses sucedeu arredor de 1960 cando un temporal arruinou o tellado da súa casa. En poucos días, a recadación para os arranxos superaba o custo dunha vivenda naquela época.


Coralia e Maruxa saían todos os días dar un paseo, sempre ás dúas en punto, engalanadas cos seus vestidos rechamantes, feitos por elas mesmas no seu taller, con cores alegres e case tan vivos coma elas, e maquilladas con pós de arroz. 
Maruxa, a maior das dúas, piropeaba aos estudantes coidando que todos os homes estaban namorados, e estes, a modo de contestación, gritábanlles: "liberdade, igualdade e fraternidade" mentras levantaban os puños.
Os veciños e case todos os cas coñecían  adoraban  a estas mulleres, sempre alegres, sorríentes e bromistas. 

Canturreaban cancións tradicionais da súa terra, e, a pesar das humillacións que sufrían, elas sentíanse orgullosas do que eran, galegas.

Pero non todos vían nelas actuacións correctas, pois algúns chamabanas cos despectivos de "roxas" e "putas".
Algúns foron máis alá, pois dicían que había unhas vellas chamadas “As Marias”, dúas irmás que vivían na Costa da Trisca, e que cando eran novas collian os nenos pra chucharlles o sangue. Logo, aos poucos días, deixábanos libres vivos pero moi desmellorados, e que cando escurecía se alguén berraba "As Marias" todos corrían para a casa. Eran bruxas malas. 

Co paso dos anos, a historia das dúas irmás Fandiño foi caendo no esquencemento, ata que o veciño César Lombera conseguiu convencer no 1994 ao entón alcalde Xerardo Estévez, logo de nove anos propoñéndollo ao Concello, para que instalase unha escultura na súa lembranza. Esta, realizada polo propio César Lombera, consistiu nunha reprodución realista e policromada das dúas mulleres durante os seus famosos paseos baseada na foto máis coñecida de ámbalas dúas irmás, con Maruxa á dereita, co brazo estendido, e Coralia sostendo un paraugas. A obra foi situada na Alameda, lugar onde a día de hoxe permanece.
Dende entón, a escultura é unha das máis coñecidas da cidade, tanto pola curiosidade que esperta entre os turistas coma por servir de punto de encontro para os composteláns. Con frecuencia fíxase coma lugar de saída de manifestacións.
Ademáis, co ánimo de conservar a súa memoria, o escritor e guionista Henrique Rivadulla Corcón realizou o documental Coralia e Maruxa, as irmás Fandiño, narrado por Farruco, en que unha serie de veciños de Compostela relatan a súa relación coas finadas irmás.
Moita xente que se sentía afogada polo réximen e que non se rebelaba por temor a represalias, vían nas Marías ese grito de liberdade que tanto desexaban. Elas levaron a rebelión a un punto de vista pouco esperado, pero que deu os seus frutos.
Estas mulleres significaron tanto un avance para a liberdade galega como para a liberdade da muller.
Coa súa actitude demostraron ser unhas fieis loitadoras pola liberdade de Galicia, que tanto anhelaban, mostrándose por medio dos seus actos en contra da dictadura que viviron.

A pesar das moitas tortutas, violacións, humillacións,... que sufriron, foron o suficientemente valentes como para seguir saíndo da súa casa, coa cabeza ben alta e cunha sonrrisa que demostraba que tipo de persoas eran.
Ademáis, con esta pequena revolta que empezaron, loitaron, dunha forma máis escurecida polos dereitos das mulleres, sen mostrar medo ningún diante de aqueles oficiais ou homes que insultabaas ao velas.
Sen dúbida algunha, estas dous mulleres deben de ser un icono galego, un símbolo da muller e da liberdade, un exemplo a seguir e, por suposto, dous mulleres das que debemos estar completamente orgullosos.

Dous mulleres que marcaron un principio e un fin, duos mulleres que se lembraran por ser únicas, dous mulleres loitadoras.









O PRESTIGE E O LEMA NUNCA MÁIS... QUE?


Hay xa 11 anos que o petroleiro  Prestige, procedente de San Petesburgo, que transportaba 77.000 toneladas de fuel, parteu o seu casco en dous e verteu, deixando espallarse gran parte da súa carga en mar das costas galegas.
A 28 millas do cabo Fisterra o Prestige ameazaba con afundirse, pero a circunstancias dun forte temporal non daban esperanzas de manter a embarcación a flote. Así que tomaron as medidas de rescate e os tripulantes foron trasladados a Vigo e A Coruña. Na mentres, o goberno tomou a decisión de alonxar o barco mar a dentro coa esperanza de que polo menos alí, os vertidos serían arrastrados cara o interior do océano e non cara a terra. Sin embargo, esta decisión non pareceu ser a máis acertada xa que o resultado non foi o esperado e os vertidos chegaron as costas galegas arrasandoas por completo. Unha difícil decisión que tivo consecuencias desastrosas para todos os ecosistemas das costas galegas. Quizáis unha decisión complicada e comprometedora, pero a que debería estar a altura un xefe de goberno, o cal non o demostrou satisfactoriamente. Pode parecer que un erro o ten calquera porque o ser humano non e perfecto, peo a falta de importancia que os superiores lle deron ao problema, o desentendemento por non seren os causantes do que estaba a ocurrir, e as exculpacións a terceiros disto fixeron que o interese por solucionar o que estaba por vir non fose o suficiente, nin o necesario para que non sucedese ou que os efectos fosen menores.
A pesar de todo isto, o xefe do gorberno pretendía convencer ao pobo de que todo estaba baixo control, pero nin se quera era capaz de demostralo firmemente.

Tan pronto como o combustible foi avistado nas costas, miles de voluntarios de toda España acudiron na axuda de recollida do fuel, da limpeza das praias… atopáronse con centos de animais mortos e cubertos dese chapapote que vestía as costas dunha cor negra, de morte a costa da morte.










Ademáis despois da catastrofe, en ningún momento houbo preocupación pola saúde dos que estiveron expostos aos efectos do combustible, ninguén lles deu as gracias a aqueles que colaboraron e insistiron no rexurdimento dun ecosistema limpo para Galicia.
Sin embargo, non foron sumisos na súa postura e non se limitaron a solucionar os problemas doutros, pero que a eles lles afectaba, senón que máis de 100.000 persoas se manifestaron en Santiago de Compostela pedindo a dimisión do presidente do goberno e a do da Xunta, pola mala xestión que levaron a cabo. Mais estes non dimiten, só coas súas respostas pretenden amainar a ira dos españois , pero… unha vez máis erran nos seus testimonios:
"No pasa nada...", "No es una marea...", "Estas manchas no llegarán a la costa...", "Han llegado a las Rías Altas, pero seguro que no llegarán a las Rías Bajas...", "Han llegado a las Rías Bajas pero las barreras están preparadas...", "No sale fuel de los tanques...", "Salen sólo unos hilillos...".
A pesar do ocurrido o goberno segue sin afrontar a situación e admitir os seus erros, sin preocupación do que a posteriori poida pasar dan procrastinación ao asunto.
Ainda a día de hoxe se mostra a mera solidaridade da sociedade española que tivo que pagar os danos que outros causaron.

A partir deste gran acontecemento créase a plataforma cidadá baixo o lema NUNCA MÁIS, que xa fora utilizado na manifestación pola marea negra que provocou o naufraxio do buque Mar Egeo fronte a Torre de Hércules en 1992. Esta plataforma loitaba polos seus dereitos sociais, económicos, culturais, loitan por preservar a Galicia e loitan polos galegos. Pretendendo que ninguén, coa súa palabra no poder, lles quite o que é seu, que ninguén se burle deles xogando coa súa vida.

Sin embargo, falando do poder e do goberno, é precisamente ao término que se relaciona, política, o que encerra parte deste asunto. Porque é verdade que debemos defender e responder polo noso, pero debémos facelo sempre en calquer circunstancia, manténdonos fieis ao que nos corresponde. E o que fai este grupo de manifestantes non e tan só reclamar polos feitos, senón aproveitar a crítica aos gobernantes do momento.
E isto pode apoiarse en vistas de que nos momentos en que ocurriron outros atentados medioambientais en Galicia, en época de goberno dun distinto partido político ao que gobernaba en tempos do Prestige, a plataforma do NUNCA MÁIS non se fixo notar ante estes sucesos… entón isto é só verdadeiramente un acto de rebelión para e por Galicia?  

No ano 2005 “Burla Negra”, un colectivo vinculado a Nunca Máis presentou o documental Hai que botalos. Nel faise unha critica da situación social, económica, política cultural e laboral de Galicia. Sendo sempre o culpable o mal goberno, o egoísmo integrado na política, unha gran crítica ao goberno e por conseguinte, ao PP.

Ante toda esta situación eu digo NON a que decidan por nós, NON ao pensamento egoísta, NON aos ignorantes e NON aos interesados. Teñamos un orgullo por Galicia e o seu debido respeto.





Un enlace ao documental "Hai que botalos":

Ao recordo do Prestige: